Over Riet

RietSchrijfsporen. Sporen op schrift. Dat is wat ik versta onder een levensverhaal. Je spoor nog een keer terug volgen voordat je er straks misschien niet meer bent. Voor mij komt de liefde voor schrijven en de belangstelling voor de geschiedenis van de ‘gewone’ man en vrouw op een natuurlijke wijze samen in het schrijven van een levensverhaal. En die fascinatie begon al vroeg.

Als klein meisje zat ik urenlang dicht tegen mijn oma aan op de bank. Zo dicht dat ze de breipennen moest neerleggen. Stilletjes luisterde ik naar haar verhalen over vroeger. Haar leven als meisje op de boerderij, familieleden, gewoontes, rare bijnamen, vergeten gerechten, alles kwam voorbij. Ik genoot van de gesprekken in kleurrijk ‘Steenwieks’ dialect tussen haar en mijn moeder. Veel van de verhalen ben ik in de loop der jaren weer vergeten. Helaas kan ik er mijn oma en moeder niet meer naar vragen.

Toen ik me dat realiseerde, was de stap naar het schrijven van levensverhalen snel gezet. Ik geniet van het vuur waarmee mensen over vroeger vertellen. Veel onvervalst jeugdsentiment komt voorbij, maar ook verdriet. En oud verdriet blijkt soms nog verrassend vers. Net als vroeger naast mijn oma op de bank luister en kijk ik vooral, naar wat de gezichten misschien liever verzwijgen, maar de ogen tóch zeggen.

In een levensverhaal speur ik naar de rode draad in iemands leven. In mijn eigen leven vormt het schrijven misschien wel de roodste draad. Als kind schreef ik al schriftjes vol verhalen. Later werd (creatief) dagboek schrijven een grote passie. Dagelijks een kwartiertje schrijven in mijn dagboek is een onmisbaar ingrediënt van mijn dag.

In mijn jarenlange loopbaan als secretaresse komt voornamelijk het zakelijk schrijven aan bod. Naast vakopleidingen heb ik een scala aan losse schrijfstudies gevolgd. Deze geven mij de nodige ondergrond en inspiratie voor de verschillende disciplines waarbinnen ik schrijf.

Meer weten? Op mijn LinkedIn vind je een overzicht.

Copyright 2018 Schrijfsporen