Kleurrijk 2018

Wit, maagdelijk, een beetje koud zelfs. Alsof ik na een voltooide kleurplaat de bladzij omsla en alvast nieuwsgierig kijk naar de volgende, nog lege plaat. Net als elk jaar mag ik zelf bedenken hoe ik ‘m inkleur, al is het resultaat niet altijd wat ik ervan verwacht. Blijf ik netjes binnen de voorgedrukte grenzen of durf ik af en toe buiten de lijntjes te kleuren? Dat levert gewaagde combinaties op die soms goed uitpakken, maar die voor hetzelfde geld ook stevig bij elkaar kunnen vloeken. Of ik krijg door het contrast een vaal en verwaarloosd hoekje in het oog, een stukje dat ik nodig moet bijkleuren.

beeldcolumn-dec2017-pagina-1

Er komen ieder jaar weer onverwachte momenten waarop anderen mijn leven binnen schuiven en even met mij mee kleuren. De ene keer verwelkom ik een kleurige medetekenaar, een andere keer gom ik de sombere, slordige streken van een ongewenste gast liever zo snel mogelijk uit. Tevergeefs natuurlijk, er blijft een nare vlek zichtbaar. Echt avontuurlijk wordt het als een potlood met mij op de loop gaat, alsof ik mijn hand niet zelf bestuur. Een ding is zeker: hoe meer ik het vaste patroon loslaat, hoe groter de verrassingen. Volgend jaar om deze tijd leg ik de laatste hand aan 2018 en pas dan kan ik het jaar een naam geven. In een misschien wat naïeve poging om het jaar naar mijn hand te zetten, verleid ik het alvast door liefdevol te beginnen met warme, sprankelende kleuren.

 

 

 

Beeld:   Claudia van de Leur

Tekst:    Riet van der Wenden

Copyright 2018 Schrijfsporen