Zijsporen

Ruimte

ameland-nov2016-3Ruimte

Het strakke beeld oogt oneindig en onbegrensd. Net zo uitgestrekt als het gloednieuwe jaar dat voor ons ligt. Je ziet schijnbaar niets, toch vult het zich. Fladderende gedachtes, vage of juist heel concrete plannen eisen alvast een plekje op.

Boven weerspiegelt zich in het aardse beneden. Ideeën die dit jaar misschien wel waargemaakte dromen worden. Maar voor nu, starend in de verte, staat de tijd even stil.

Een lege ruimte, een nieuw jaar. Met welke beelden en woorden zal ons jaar zich vullen?

Beeld: Claudia van de Leur

 

 

There is a crack in everything…

 

bos-23oktober-4

There is a crack in everything

That’s how the light gets in

Leonard Cohen

‘In alles zit een barst, zo komt het licht binnen’ betekent vrij vertaald deze tekst van Leonard Cohen.

Deze regel uit het lied Anthem kwam als eerste in mij boven toen ik ’s morgensvroeg op de radio hoorde dat mijn favoriete zanger overleden was. Het lied vertelt van de imperfectie in ons leven. In alles wat we maken of doen zit een barst, voorgebakken als het ware door onze aangeboren onvolmaaktheid. Er bestaat niet zoiets als een perfecte relatie of een opvoeding zonder fouten. Niemand wordt volwassen zonder schrammen en blauwe plekken. Maar juist door die barsten kiert het licht. Verlegen schijnt het op onze mooie, misschien een beetje ondergeschoffelde eigenschappen en brengt het helder zicht op dingen die wél goedgaan.

Daarnaast vind ik het een opbeurende troostzin in deze donkere korte dagen. De diverse herdenkingen zitten ons nog vers in het geheugen. We treurden om onze overledenen waarbij de rouw soms nog zo teer was. Maar toch. Dat wrede verdriet, die pikdonkere winterdag vertoont op een dag zijn eerste scheur, een barst waardoor het licht weer binnenkomt.

Foto: Claudia van de Leur

 

Nog een keer mist

beeldcolumn-november2016-pagina1

In deze herfstmaanden ontkomen we niet aan mist. De foto’s ervan zijn prachtig, een tikkeltje mysterieus. Vandaar nog een keer mist in deze beeldcolumn.

Met lichte mist in mijn hoofd dwaal ik een tijdje in mezelf, verdwaal ik misschien wel eventjes. Bij dichte mist echter raak ik langzaam het zicht op de verte, de toekomst kwijt. IJverige spinnen in mijn hoofd weven een claustrofobisch web van witte draden. Ik voel me verward, koud en eenzaam.

Op de tast zoek ik mijn eigen kompas, door te luisteren naar wat mijn stilte mij vertelt. Mijn almaar babbelende gedachtespinsels leg ik één voor één het zwijgen op. Ontmaskerd als valse richtingwijzers.

Als dan het bleke, waterige zonnetje sterk genoeg is om de eerste mist op te lossen, overzie ik pas de weg die ik op goed vertrouwen heb afgelegd. Mijn op gevoel gekozen richting was een verstandige keus. Alweer.

Beeld: Claudia van de Leur

Tekst: Riet van der Wenden

Mist

eerste-selectie-zwolse-beelden-17

Na een oververhitte nazomer verwelkom ik de herfst dit jaar met open armen. Ik ben verrukt als ik de eerste spierwit geweven spinnenwebben weer zie hangen tussen de coniferen. Al duikend ontwijk ik de kunstige weefwerkjes als ik door een haag van webben heen moet. Zelfs de spinnen voor de ramen laat ik zitten, als om mijzelf er aan te herinneren dat het echt herfst wordt…

Nog meer geniet ik van de ochtendmist. De wereld lijkt gekrompen tot een paar vierkante meter, daarbuiten lost alles op in geheimzinnigheid. Zelfs mijn gedachten gaan niet verder dan de mij omringende uren. Niks gisteren, niks morgen. Vandaag. Ik voel de tinteling van de kleine, natte druppeltjes op mijn huid en ik adem diep in. Rust. Diepe rust. Zelfs scholieren op de fiets passen zich intuïtief aan en praten op gedempte toon met elkaar. De wereld stopt even met schreeuwen en komt pas weer tot leven als de mist is opgelost.

Kon iedere dag maar zo beginnen. Mist.

Beeld: Claudia van de Leur

En er was licht…

En er was licht…

Ik hou erg van bomen, net als van mensen. Al ben ik liever in het gezelschap van alleenstaande bomen, dat wel. Een bomen- en mensenbos vind ik al gauw een mysterieus doolhof waarin onbestemde geluiden op me jagen. Het liedje over Roodkapje zingt niet voor niets ‘in het bos zijn de wilde dieren..’.

Een bos voelt al snel als een hechte groep, ondoordringbaar. Schouder aan schouder. Om een vreemd bos binnen te stappen sprokkel ik mijn bange moed als brandhoutjes bij elkaar. Hoe word ik ontvangen? Openen de bomen uitnodigend hun kring om mij liefdevol op te nemen? Bij welke boom kan ik schuilen, voel ik me veilig?

Ik hou erg van mensen, net als van bomen. Maar teveel benauwt me. Ik snak naar lucht en licht. En dan gebeurt het: een glimlach breekt door. Een uitbundige straal zonlicht maakt het bomenbos licht en het mensenbos warm. Als een hemelse geruststelling fluistert ze: ‘Ga maar, kies je eigen weg door het bos. De wilde dieren zijn verjaagd.’

bos-hattem-1

(verscheen in maandblad de Open Kring september 2016. Beeld: Claudia van de Leur)

Schatgraven

Iedereen denkt wel eens aan het einde van het leven, zeker als je een dagje ouder wordt. Misschien bent u goed voorbereid. U hebt geld opzij gezet voor de uitvaart en u weet al wie de antieke klok of uw sjieke trouwservies krijgt na uw overlijden. Maar… wie krijgt uw verhalen?

Jaren geleden begon meneer aan de keukentafel te schrijven. Vanaf zijn geboorte tot nu, alles minutieus opgetekend. Het levensboek groeide met hem mee. Inmiddels was meneer de 90 gepasseerd en hij vond het tijd zijn erfenis te delen.

Na een kopje koffie werd mij het dikke zwarte boek in de handen gedrukt. Het boek puilde uit van vergeelde krantenknipsels, foto’s en allerlei losse briefjes. Het was van voor tot achter volgeschreven, geen stukje wit was onbeschreven gelaten. Ik mocht schatgraven.

Om de week bezocht ik meneer. Hij las de door mij uitgetikte velletjes voor en vulde de verhalen aan. Herinneringen kwamen weer tot leven, wat een lach maar soms ook de nodige tranen ontlokten.

We selecteerden samen foto’s en documenten en daarna werd het boek gedrukt. En zo had meneer op zijn 92e verjaardag voor ieder (klein)kind een wel heel bijzonder en uniek cadeau: zijn gedrukte levensverhaal. Diezelfde dag al werden er afspraken gemaakt tussen opa en kleinkinderen. Gespreksstof genoeg…, een levensboek vol.

Wie krijgt uw verhalen…?

Iedereen denkt wel eens aan het einde van het leven, zeker als je een dagje ouder wordt. Misschien bent u al goed voorbereid. U hebt geld opzij gezet voor de uitvaart en u weet al wie de antieke klok of uw sjieke trouwservies krijgt na uw overlijden. Maar… wie krijgt uw verhalen?

Bij elk overlijden gaat er een schat aan verhalen verloren. Verhalen vervliegen snel als ze alleen mondeling verteld worden. Wie weet straks nog hoe het leven vroeger ging? Hoe het voelde om als kind tijdens de oorlog op te groeien? Oude gebruiken van vroeger, lievelingsrecepten of spelletjes, ze zijn het meer dan waard om als kostbare familiejuwelen door te geven.

Voorgaande generaties hebben ons gevormd tot wie we nu zijn. Op onze beurt vormen wij de komende generaties. Daarom zijn verhalen zo belangrijk om door te geven. Verhalen om te lachen of om stil van te worden, úw verhalen. Met een geschreven levensverhaal geeft u uw (klein)kinderen hun eigen familiegeschiedenis mee, een geschiedenis waarop zij weer verder bouwen.

Schrijfsporen schrijft deze winter graag met u mee! In de maanden oktober tot en met maart kunt u voor € 395,- een eigen levensboek laten schrijven. Wat krijgt u voor deze actie? Op basis van twee uitgebreide gesprekken schrijf ik uw levensverhaal. U levert zelf een paar foto’s of documenten aan die het verhaal compleet maken. We kiezen samen hoe u het boek wilt vormgeven. Hiervoor zijn vele mogelijkheden die ik graag met u bespreek. Hebt u belangstelling of wilt u meer informatie? Mail mij gerust op *protected email* of bel 06 81446248.

Gaat u liever zelf aan de slag? Voor handige tips bent u van harte welkom op de workshop ‘Voorbereiden op een uitvaart’ van Freda Gaasbeek op 3 oktober a.s. in Westenhage aan de Voorsterweg in Zwolle. Daarnaast organiseert Schrijfsporen deze winter een workshop ‘Schrijf je eigen levensverhaal’. Exacte data en kosten volgen zo snel mogelijk.

Zelf je levensverhaal schrijven!

Welke verhalen heb jij in je rugzak? In korte tijd schrijft Schrijfsporen je levensverhaal of schetst een treffend portret. Een uniek cadeau voor bijvoorbeeld je (klein)kinderen, een jubilaris of gewoon voor jezelf.

Maar misschien hou je zelf wel van schrijven, maar weet je niet precies hoe je dat aanpakt. Schrijf je dan in voor de workshop ‘Zelf je levensverhaal schrijven!’. In deze workshop ga je je herinneringen tot verhalen omsmeden en al die losse verhalen samenbrengen in een mooi boek. We gaan met elkaar op een creatieve manier aan de slag om je eigen boek te maken. Een boek boordevol herinneringen, familieverhalen en bijpassende foto’s.

Najaar 2015 start Schrijfsporen de workshop ‘Zelf je levensverhaal schrijven!’. Plaats en datum zijn nog niet vastgesteld. De workshop is ook digitaal te volgen. Stuur bij belangstelling vrijblijvend een mailtje met je naam, adres en telefoonnummer naar ln.ne1574120595ropsf1574120595jirhc1574120595s@ofn1574120595i1574120595 of laat hieronder een reactie achter. Je ontvangt zo snel mogelijk meer informatie.

Afscheid

Afscheid

Als ik met zo’n prachtige bos bloemen thuiskom, betekent dat meestal een afscheid. Zo ook deze bos. Na een half jaar samen werken aan een levensverhaal, komt het moment dat ik met het overhandigen van het boek niet alleen afscheid neem van het verhaal, maar ook van de verteller. Dat stemt altijd een beetje weemoedig. Je trekt een poos samen op en door de aard van mijn werk krijg ik veel te horen. Vreugde, (stil) verdriet, pijn om gemiste kansen in het leven, soms een familiegeheim dat met het boek onthuld wordt. Of na wikken en wegen toch weer geschrapt wordt.

Mijn laatste levensverhaal was anders. Bij mijn eerste bezoek kreeg ik een groot oud kasboek mee dat al jaren in gebruik was als dagboek. Ik hoefde het verhaal niet zelf te schrijven, alleen de losse stukjes bij elkaar zoeken en de tekst redigeren. Dichter bij het taalgebruik van de schrijver kon ik niet komen. Zijn eigen woorden en veelgebruikte uitdrukkingen zijn op deze manier in het uiteindelijke boek terecht gekomen. Je hóórt hem vertellen.

Ik vind het iedere keer weer heel bijzonder dat mensen mij in vertrouwen nemen door hun hele leven open en bloot op tafel te leggen. In een eerlijk verhaal spaart de verteller zichzelf niet; door het vertellen reflecteert hij als vanzelf op zijn leven dat voor het grootste deel achter hem ligt. Dat geeft extra diepte aan het verhaal omdat je niet blijft steken in oppervlakkigheden van een opsomming van kale feiten.

Met ieder levensboek word ik zelf ook weer een stukje wijzer. Ik leer veel over hoe het leven vroeger ging op een boerderij, hoe anders de maatschappelijke verhoudingen lagen of hoe het was om als kind op te groeien in een Jappenkamp.

Misschien moet ík de volgende keer eens zo’n mooie bos bloemen meenemen. Als dank.

Bedankt!

De wonderlijke tijdreis van mijn dochter is ten einde. Goddank. Ze is weer veilig en zachtjes geland in 2014. Langzaamaan vervaagt 2037 tot een herinnering van een verre toekomst. Een herinnering waar steeds meer gaten in vallen. Gelukkig maar.

Nog een paar weken en dan is ze weer thuis. In de laatste weken van 2014 pakken we de draad op van het gewone leven. Het leven van voor deze zomer. Weer gaan werken, weer uitgaan met vrienden, weer jong zijn. Een spannende tijd, dat zeker.

Mijn vorige blog heeft heel veel reacties losgemaakt. Wij hebben veel steun ervaren van de prachtige bossen bloemen, kaarten en mailtjes met lieve woorden, brandende kaarsjes, telefoontjes etc. etc. Het leek soms wel feest met die uitbundig bloeiende bloemen…

Ook namens dochter en de rest van het gezin heel hartelijk dank! Alle aandacht is gevoeld en heeft ons gesterkt.

Copyright 2018 Schrijfsporen