Zijsporen

Kleurrijk 2018

Wit, maagdelijk, een beetje koud zelfs. Alsof ik na een voltooide kleurplaat de bladzij omsla en alvast nieuwsgierig kijk naar de volgende, nog lege plaat. Net als elk jaar mag ik zelf bedenken hoe ik ‘m inkleur, al is het resultaat niet altijd wat ik ervan verwacht. Blijf ik netjes binnen de voorgedrukte grenzen of durf ik af en toe buiten de lijntjes te kleuren? Dat levert gewaagde combinaties op die soms goed uitpakken, maar die voor hetzelfde geld ook stevig bij elkaar kunnen vloeken. Of ik krijg door het contrast een vaal en verwaarloosd hoekje in het oog, een stukje dat ik nodig moet bijkleuren.

beeldcolumn-dec2017-pagina-1

Er komen ieder jaar weer onverwachte momenten waarop anderen mijn leven binnen schuiven en even met mij mee kleuren. De ene keer verwelkom ik een kleurige medetekenaar, een andere keer gom ik de sombere, slordige streken van een ongewenste gast liever zo snel mogelijk uit. Tevergeefs natuurlijk, er blijft een nare vlek zichtbaar. Echt avontuurlijk wordt het als een potlood met mij op de loop gaat, alsof ik mijn hand niet zelf bestuur. Een ding is zeker: hoe meer ik het vaste patroon loslaat, hoe groter de verrassingen. Volgend jaar om deze tijd leg ik de laatste hand aan 2018 en pas dan kan ik het jaar een naam geven. In een misschien wat naïeve poging om het jaar naar mijn hand te zetten, verleid ik het alvast door liefdevol te beginnen met warme, sprankelende kleuren.

 

 

 

Beeld:   Claudia van de Leur

Tekst:    Riet van der Wenden

Winter

In een artikel over pelgrimeren kwam ik de volgende zin tegen: ‘…de winter is een tijd van opruimen en inkeer, van sterven en vooruitzien naar iets nieuws…’spinneweb-riet-mist-1

Prachtig geformuleerd en wat mij betreft de spijker op z’n kop. Ieder jaar net na het ingaan van de wintertijd begint het proces, alsof ik me klaar maak voor een winterslaap. Ik ruim kasten op, bevrijd mijn werkkamer van stapels papier en breng zakken vol kleren weg.

Samen met de korter wordende dagen voel ik de lange winterse rust in huis komen. Maar voordat ik deze stilte in mezelf kan ervaren, moet ik na mijn huis ook mijn geest nog uitruimen, zoals ik kranten en tijdschriften uitzoek voor de oud papierbak. Wat gaat weg, wat laat ik achter me en wat neem ik mee? Pas dan volgt in alle rust het reflecteren op het afgelopen jaar. Alweer een jaar waarin zoveel gebeurd is.

En dan midden in de schijnbaar eindeloze stilte, zie ik het aarzelend lichter worden. Nieuwe gedachten breken door als zwakke zonnestralen door het grijze wolkendek. Mijn hoofd maakt een draai van het verleden richting toekomst, naar het jaar dat alweer vlak voor ons ligt. Het is dan ook vast geen toeval dat dit jaarlijkse ritueel van opruimen en inkeer, van sterven en vooruitzien naar iets nieuws samen oploopt met advent, waarin we immers eveneens vanuit de donkere weken voor kerst steeds dichter naar het licht toeleven.

Wij wensen u alvast fijne feestdagen vol nieuwgeboren licht!

Beeld: Claudia van de Leur

Tekst: Riet van der Wenden

Herfst

Ik treur niet om de voorbije zomer

om hete dagen, klamme nachten

en plakkerige rokjes. Strak blauwe luchten,Lauwersoog-oktober15-6475

met slome witte wattenwolkjes en warmte

die alles loom en lui maakt.

 

Ik hou van de herfst met zijn stormachtig

dreigende wolken. Ik veer weer op

van herfstwinden die de takken kaal waaien

en mijn haren in de war. Achtergebleven zomerzand

wordt uit mijn hoofd geblazen, stof dat denken stroef maakt.

 

De gestage regen van diepgekleurde herfstblaadjes

maakt me vrolijk en laat mij huppelen als een kind,

zoals de afgevallen blaadjes voor mij uit

lichtvoetig dansen in het late najaarslicht.

Hoera, het is herfst!

 

Beeld: Claudia van de Leur

Tekst: Riet van der Wenden

De touwen los

Met gesloten ogen lig ik in het blauwe bootje. Ik dommel

zorgelofaeroer-bootje-1os op de deining van het wiegende water.

De stralende zon vaart geruststellend met me mee.

 

Ergens in de verte rommelt het en de wind trekt

met rukjes aan de boot. Ik sluimer in half bewustzijn

en kolk onwetend naar het naderende onheil.

 

 

De eerste waterdruppels, groot en koud

als een natte sneeuwbal stiekem in mijn jas

gepropt. Ik schiet klaarwakker, op slag kraakhelder.

 

Mijn bootje danst zijn heupen los in de grijze regendans.

De wind wordt storm, het water zwiept en gromt,

neemt me te grazen. Hulpeloos duik ik kopje onder.

 

Ik kom boven, maar ben mezelf kwijt,

draai weer in een woeste spiraal naar beneden.

Ik trappel en vecht totdat ik me doodmoe overgeef.

 

Alles wordt stil. Het licht trekt mijn blik hoopvol naar zich toe.

Ik zwem naar mijn blauwe reddingsboei en drijfnat

trek ik mezelf weer veilig aan boord.

 

De zon slaat haar stralen als engelenvleugels om me heen.

Helder hoor ik nu de vogels zingen, een bevrijdend lied.

Alles wordt nieuw.

 

 

 

Beeld: Claudia van de Leur

Tekst: Riet van der Wenden

Vakantie

De laatste beeldcolumn van dit seizoen, de vakantie staat al te trappelen voor de deur. Even een paar weken rust: vrij van werk en een agenda die me onwennig leeg aanstaart. In plaats van weken die zo snel gaan dat ik vrijdags het idee heb dat het woensdag hoort te zijn, leef ik straks tijdelijk in een loom tempo. Sloom misschien wel. Hopelijk worden we verwend met lange zomeravonden in de tuin met een glaasje wijn of een koud pilsje. Het leven kan zo goed en zoet zijn.

beeldcolumn-juni2017-pagina-1

De zomervakantie (grote vakantie zeiden we vroeger…) voelt voor mij altijd een beetje als oud en nieuw. Je sluit een jaar af en je begint in augustus weer met een nieuwe. Net als in januari. Ik vind nog een overeenkomst: die periode van vrij zijn, buiten leven en misschien op vakantie gaan geeft niet alleen rust, maar creëert bij mij ook nieuwe onrust. Het is nog net niet dat ik goede voornemens maak, al lijkt het er verdacht veel op. Net als in december blik ik terug op het afgelopen jaar. Wat ging goed? Wat wil ik houden? Wat wil ik anders (doen)?

In de loop van de vakantie begint er weer van alles te kriebelen. Tijdens wandelingen of fietstochten zoeken vage zinnetjes en halve ideeën als kriebelende mieren mijn aandacht. Ik probeer de jeukende woorden naar boven te halen en krabbel losse woorden in een klein notitieboekje. Flarden van zinnen, mistige beelden om nog eens over na te denken, om over te schrijven, te praten…

Het is ieder jaar weer een heerlijk moment als aan het eind van de vakantie mijn hoofd leeg gedacht is en dat ik tevreden naar mijn gezonde zomerkleurtje in de spiegel kijk. Dan is het goed is om weer aan het werk te gaan, met de vers geoogste ideeën en plannetjes in de rugtas.

Wij wensen dan ook iedereen, thuis of elders, alvast een inspirerende en creatieve vakantieperiode!

Beeld: Claudia van de Leur

In mei legt ieder vogeltje een ei…

IMG_7824-2

Het vrolijke voorjaar is bij uitstek de tijd van vlinders in de buik. Zorgeloos verliefd, serieus of een spannende eerste kalverliefde. Lentekriebels geven vogels elk jaar opnieuw het sein tot paarvorming. Het baltsgedrag van futen en zwanen is een sierlijk en geraffineerd ballet, gearrangeerd door de natuur zelf. De nesten worden ondertussen met grote zorg en precisie door de aanstaande ouders uitgeruimd en weer ingericht in afwachting van de nieuwe generatie.

Voor ik zelf ook zonnig van de lente kan genieten, moet ik eerst de winter kwijt. En dat gaat zomaar niet. Mijn lijf en geest gaan langzaam over van winter- naar zomerstand. Ik zet ramen en deuren gastvrij open en nodig de wind uit om mij wakker te blazen.

De zomer is onmiskenbaar onderweg. Voor mij de tijd om energie te hamsteren zoals eekhoorntjes beukennootjes verzamelen voor koude en donkere tijden. Nu wrijf ik voor de laatste keer de winterslaap uit mijn ogen en wacht ik tot de eerste donzen vogeltjes al kwetterend tevoorschijn komen. Pas dan verruil ik binnen voor buiten.

Beeld: Claudia van de Leur

Nijkleaster

IMG_3636Op bezoek bij Nijkleaster, een nieuw klooster in Jorwert. Na het middaggebed werden we het Friese land in gestuurd met de vraag ‘wat heb je nodig om (meer) mens te zijn?’ Naar aanleiding van de woorden uit Mattheüs 6 ‘is het leven niet meer dan voedsel en het lichaam niet meer dan kleding?’ Een intrigerende vraag in deze tijd van schreeuwend nieuws en agressieve wereldpolitiek.

We liepen in stilte op dat weidse platteland, een waterig zonnetje in de lichtblauwe lucht. Het prille voorjaar zong uit volle borst. Jonge lammetjes speelden met elkaar in de wei en overal om ons heen al paartjes: eenden, zwanen, hazen zelfs. We hoorden de kievit evenals een vroege grutto.

In dit trage landschap is het leven bijna vanzelf meer dan ‘voedsel en kleding’. Maar is dit ook in de lawaaiige stad te vinden? Ik denk het wel, maar misschien moeten we hier wat dieper graven. Met meer rust, een lager tempo en aandachtige stilte worden we ook tussen steen en beton weer meer mens.

 

Beeld: Claudia van der Leur

 

Voorjaar

beeldcolumn-maart2017-fotoWandelen houdt lijf en geest gezond. Het ritme van de stappen brengt muizenissen in het benauwde hoofd tot zwijgen.

Net als deze meeuwen liep een groep wandelaars over het strand. Twee dagen samen oplopen, naast elkaar over het natte zand. Stille geheimen werden aan de golven meegegeven.

IJzige zeewind waaide de zolders vol winterstof weer schoon. Als fluwelen pluisjes dwarrelden oude wijsheden in nieuwe inzichten zachtjes omlaag, ontdaan van dwaas en zinloos gepieker.

Verwaaid, doorgewaaid en uitgewaaid zijn de spoken verjaagd. De geest weer opgeruimd en helder. Een nieuwe lente.

Foto: Claudia van de Leur

Schuilplaats

beeldcolumn-februari2017-pagina1-gecorrEen weekend ergens in januari. Een klooster ergens in het land. Een groep vrouwen deelt een paar dagen rondom bezinning en samenzijn, meebewegend met het eeuwenoud kloosterritme van gebed en stilte.

Bomen en kloosters, ze lijken op elkaar. De voelbare, stille kracht die ze uitstralen als heilige pleisterplaatsen. De woordeloze uitnodiging om in de luwte te schuilen. Even uitrusten, stil je leven overdenken om verfrist en vol energie weer verder te gaan.

Een plek om op adem te komen. Een plek waar oude woorden een nieuwe betekenis ademen.

 

Foto: Claudia van de Leur

Copyright 2018 Schrijfsporen